സന്തോഷത്തിന്റെ ഉറവകൾ

സന്തോഷം എന്നത് നമ്മുടെ കൈവശമുള്ള  പണം കൊണ്ട് അളന്നു നോക്കാൻ സാധ്യമല്ല .പക്ഷെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന വ്യക്തികൾ സമ്മാനിച്ച സുന്ദര നിമിഷങ്ങൾകൊണ്ട്‌ അത് അളക്കാം .എല്ലാം നല്ലതായതു കൊണ്ടു മാത്രമല്ല നാം സന്തോഷിക്കുന്നത് , മറിച്ച് ..എല്ലാത്തിലും നല്ലത് കാണാൻ സാധിക്കുമ്പോളാണ് സന്തോഷം കൈവരിക്കാനാവുക .നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിന്റെ താക്കോൽ നമ്മുടെ കൈവശം തന്നെയായിരിക്കണം .അതു മറ്റുള്ളവരുടെ കീശയിൽ ആവരുത് ."സ്നേഹമെന്ന വികാരമാണ് സന്തോഷത്തിന്റെ താക്കോൽ".അത് മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവക്കുമ്പോഴാണ് വർദ്ധിക്കുന്നത്‌ .

നമ്മുടെ പ്രവൃത്തിയിലൂടെ    തിരിച്ചറിവിലൂടെ മാത്രം നമുക്കനുഭവിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന അദ്ധ്യത്മികാനുഭൂതിയാണ് അത് .നാം എന്ത് ചിന്തിക്കുന്നു , പറയുന്നു , ചെയ്യുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ്‌ സന്തോഷം കടന്നുവരുന്നത്‌ .നമുക്ക് ലഭിച്ച കഴിവുകളെ , അനുഗ്രഹങ്ങളെ നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കുക .പ്രതിബന്ധങ്ങളെ തരണം ചെയ്യാനുള്ള ശക്തി തന്ന ഈശ്വരനെ പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് എല്ലാവരിലുമുള്ള  നന്മയെ കാണുക .സ്നേഹം കൊണ്ട് ലോകത്തെ കീഴടക്കുകയാണെങ്കിൽ സന്തോഷ പൂർണ്ണമായ  ജീവിതം നമുക്കു സ്വന്തം .

     
               എപ്പൊഴും സന്തോഷമായി ട്ടിരിക്കാനാണ് നമ്മളെല്ലാം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് , പക്ഷെ ..പല ആളുകൾക്കും സന്തോഷമില്ല എന്നതാണ് സത്യം .അതിന്റെ കാരണം സന്തോഷത്തിന്റെ രഹസ്യം അറിയില്ലെന്നത് തന്നെയാണ് .നേടുന്നതിൽ അല്ല മറിച്ച് പങ്കുയ്ക്കുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം കൈവരുന്നത് .നമുക്കുള്ളതു മറ്റുള്ളവർക്ക് കൂടി കൊടുക്കുക , അവർക്കു വേണ്ട സഹായം ചെയ്തുകൊടുക്കുക .എല്ലാവരും ഈശ്വരന്റെ അംശമാണെന്ന് കണ്ടു സ്നേഹിക്കുകയും , സേവിക്കുകയും ചെയ്യുക . അപ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം കൈവരുന്നത് .
ഇങ്ങനെ സമാജത്തിലെ മുഴുവൻ ആളുകളും ചിന്തിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്‌താൽ ഭൂമിയിൽത്തന്നെ നമുക്ക് സ്വർഗ്ഗതുല്ല്യമായ ജീവിതം നയിക്കാം .ഇതാണ് സന്തോഷ ത്തിലേക്കുള്ള യഥാർത്ഥ വഴി .മറിച്ച് സ്വാർത്ഥപരമായ ചിന്തയിൽ തന്റെ സുഖം മാത്രം കാംക്ഷിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ ക്രമേണ ദു:ഖത്തിന്റെ ആഴക്കടലി ലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്‌ .സന്തോഷം നേടുന്നതിനായി ജീവിതം പോലും അപകടപ്പെടുത്തി , അരുതായ്മകളിലൂടെ പണവും മറ്റും സമ്പാദിക്കുന്നു .ഇങ്ങനെ നേടുന്ന സന്തോഷം നൈമിഷികമാണ് .സന്തോഷമുണ്ടാകാൻ ജൈവികമായ ആവശ്യങ്ങൾ തടസ്സമില്ലാതെ   നിർവ്വഹിക്കപ്പെടണം. പണം ഇത്തരം ആവശ്യങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കാനുള്ള ഒരു ഉപാധി മാത്രമാണ് .

               

 നമുക്ക് ലഭിച്ച ചുരുങ്ങിയ കാലത്തെ ജീവിതം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാൻ കുറുക്കു വഴികളൊന്നും ഇല്ല. പണം തീർച്ചയായും ജീവിത സൗകര്യങ്ങളെ മെച്ചപ്പെടുത്താൻ ഉപകരിക്കും .പക്ഷെ ,..അതോടൊപ്പം തന്നെ
മാനസികമായ സന്തോഷത്തിനും കൂടി മാർഗ്ഗങ്ങൾ നാം കണ്ടെത്തിയില്ലെങ്കിൽ സന്തോഷം വളരെ അകന്നുതന്നെ നിൽക്കും .
            

    ധർമ്മം - അർത്ഥം - കാമം - മോക്ഷം എന്നീ ചതുർവിധ പുരുഷാർത്ഥ ങ്ങളുടെ സന്തുലിതമായ ജീവിത രീതിയാണ് സന്തോഷത്തിന് റ്ഹ്ഷീശ്വരന്മാർ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത് .ധർമ്മ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ മാത്രമായിരിക്കണം പണവും , ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റി പോകേണ്ടത് .ഒപ്പം ആദ്ധ്യാത്മികതയുടെ മടിത്തട്ടിലായിരിക്കണം ഭൌതികതയുടെ വികാസവും. എങ്കിൽ മാത്രമേ ശാശ്വതമായ സുഖം നമുക്കു പ്രാപ്യമാവുകയുള്ളൂ .

                  നിത്യജീവിതത്തിൽ ചില കാര്യങ്ങളിൽ നാം ശ്രദ്ധാലുക്കളായാൽ സന്തോഷം നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ടാകും .
ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വന്തമാക്കണമെന്ന മോഹം ഉപേക്ഷിക്കുക , മറ്റുള്ളവരിൽ അസൂയപ്പെടാതിരിക്കുക , ജീവിതത്തിൽ നിരാശപ്പെടാതിരിക്കുക , മറ്റുള്ളവർക്ക്‌ നമ്മളോടുള്ള വിശ്വാസം നിലനിർത്താൻ പ്രയത്നിക്കുക ,ദൈവികതയിൽ വിശ്വസിക്കുക , സഹജീവികളെ സേവിക്കുക , ധാർമ്മികമായ ജീവിതം നയിക്കുക , വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുക , നല്ല വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുക ...തുടങ്ങിയ സദ്പ്രവൃത്തികൾ ശീലിക്കുക .ക്രമേണ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നാമറിയാതെ തന്നെ മാറ്റങ്ങൾ കൈവരും .അത് നമ്മെ സന്തോഷത്തിലേക്ക് നയിക്കും .കാമ - ക്രോധ - ലോഭ - മോഹ - മത മൽസരാദിക ലാണ് നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിന്റെ ശത്രുക്കൾ .മേൽപ്പറഞ്ഞ ആറു ദുർ ഗുണങ്ങളേയും നിയന്ത്രിക്കാൻ നാം തയ്യാറാകണം .

                   ഭാരതത്തിലെ വേദമന്ത്രങ്ങളിലെ ഒരു പ്രധാന ശാന്തി മന്ത്രമാണിത് ;
         
           " ഓം സർവ്വേ ഭവന്തു സുഖിന :"
            " സർവ്വേ സന്തു നിരാമയ :"
            "സർവ്വേ ഭദ്രാണി പശ്യന്തൂ"
            "മാ കശ്ചിത് ദുഃഖ ഭാഗ് ഭവേത് "

                ഏല്ലാവർക്കും സുഖം ഭവിക്കട്ടെ , എല്ലാവരും രോഗമുക്താരായിരിക്കട്ടെ , എല്ലാവരും ശുഭാരംഭമായത്‌ മാത്രം ദർശി ക്കട്ടെ , ആരും തന്നെ ദു:ഖിക്കുകയും കഷ്ടപ്പെടാതെയും ഇരിക്കട്ടെ .
                ഇതാവണം നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന .എന്റെ സുഖം എന്നല്ല മറിച്ച് സർവ്വചരാചരങ്ങളുടെയും സുഖവും ക്ഷേമവും ആണ് നാം ആഗ്രഹിക്കേണ്ടത്.
"ലോക സമസ്ത സുഖിനോ ഭവന്തു "
എന്നതാകണം നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാട്. ഭാരതത്തിലെ രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രബലനായ ദുരന്ദിദേവന്റെ പ്രാർത്ഥന നമുക്കു മാതൃകയാക്കാം .

              "നത്വഹം കാമയോ രാജ്യം ,
              ന സ്വർഗ്ഗം ന പുനർഭവം ,
              കാമ യേ ദുഃഖ തപതാനം ,
              പ്രാണിനാം ആർത്തി നാശിനം "

                എനിക്ക്‌ രാജ്യമോ , സ്വർഗ്ഗമോ വേണ്ട .എനിക്കു മോക്ഷം പോലും വേണ്ട , വേദന അനുഭവിക്കുന്ന വരുടേയും , ദുഖിക്കുന്നവരുടേയും മോചനവും സന്തോഷവുമാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത് .
                 എത്ര ഉദാത്തമായ പ്രാർത്ഥ നയാണ്‌ .ഈയൊരു സങ്കൽപ്പത്തിൽ ജീവിതം നയിക്കാൻ സാധിക്കുമെങ്കിൽ
ലോകത്തിനു മുഴുവൻ സന്തോഷവും ശാന്തിയും പകരാൻ നമുക്കു സാധിക്കും.